ความรู้สึกบางเบา....เหมือนไรฝุ่น

ช่วงนี้หนาวนะค่ะ  เหมือนจะตามเทรนใครๆก็เขียนเรื่องความหนาว ความเหงา

ก็คงไม่แปลกท่าเราจะรู้สึกบ้าง..

เหงาจริงๆ  ยิ่งหนาวยิ่งเหงา  สั่นไปถึงข้างในใจเลย

อากาศเย็นมักมาพร้อมกับความรุ้สึกเหงา 

ไม่ค่อยอยากจะรู้สึกแบบนี้เลย  มันเหมือนกับว่าเวลาแต่ละวัน มันช่างยาวนาน

นานซะจนทนรอไม่ไหว ..  แต่มันก็คงจะดีอีกเช่นกันที่เกิดอาการแบบนี้

มันทำให้ฉันคิดได้มากมาย  กับหลายเรื่องที่เข้ามาในชีวิตจริงๆ

....................

ตอนนี้ฉันคิดได้เพียงว่า หากว่า "ความเหงา" กำลังย่างกรายเข้ามา...

ไม่ว่าจะเป็นใคร...ก็คงจะหนีไม่พ้น  

ทางเดียวที่จะทำให้ตัวเองต้องเจ็บปวด กับ ความเหงา น้อยลง

ก็คือ...กล้าที่จะเผชิญหน้ากับมัน

หลายครั้ง..คลายคน ...ผลักไสไล่ส่ง "ความเหงา"

นอกจากจะไม่ยอมรับแล้ว   บางครั้ง..ก็ยังโกหกตัวเองว่า..ไม่เข้าใจความรู้สึกเหล่านั้นอีก

ได้แต่โทษ... ต่อว่า "ความเหงา"

ช่างโหดร้าย... ที่เข้าไปทักทายใครต่อใคร

.........................

ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว...

ความเหงา... ไม่เคยทำร้ายใครเลย

มันเพียงแค่เข้าไปในใจของคนที่กำลังอ่อนแอเท่านั้นเอง..ยิ่งเหงามากเท่าไหร่  ใจเราเองก็อ่อนแอเท่านั้น

ฉันเข้าใจในความรู้สึกนั้น เป็นอย่างดี

หากว่า...ใครที่มีน้ำตาให้กับความรัก ความเหงา

ฉันเพียงอยากบอก..

หากเรายังมีความรุ้สึก..มันก็แสดงให้เห้นแล้วว่า

เรายังมี....หัวใจ

...............................

บางทีการที่เหงา  การที่เงียบมันก็ดีนะ

เว้นพื้นที่ให้ "ความเงียบ" ได้แสดง "ตัวตน" บ้าง

อย่าปล่อยให้ "เสียงดัง" กินพื้นที่ในหัวใจไปซะหมด
......

บางครั้งหลายคนเเปลกใจว่าฉัน  หนีอะไร หลบอะไร กลัวอะไร ?

จริงๆ แล้ว ไม่ได้หนี ไม่ได้หลบ ไม่ได้กลัว  ดลยซักนิด

เพียงแต่ธรรมชาติของตัวฉันต้องการความเงียบ

ฉันรักความสงบ ต้องการความเป็นส่วนตัว

และเหนือกว่าสิ่งอื่นใดฉันต้องการให้หัวใจ

ของฉันเองได้ผ่อนคลายและเบาสบายในพื้นที่ส่วนตัว

ซึ่งเป็นโลกส่วนตัวของฉันเองอย่างแท้จริงบ้าง  (หลังจากที่โดนอะไรๆรบกวนมามากมาย)

.....

ณ ขณะนี้ อุณหภูมิในใจของฉัน 25 องศา  (กำลังอุ่นๆเลย)

อุณหภูมิความรักของฉัน 17  องศา ( หนาวๆ เหงาๆ)

แล้วอุณหภูมิในใจของเธอหล่ะ ?

กี่องศา ?


..


ตอนนี้ฉันก็ยังคงคิดถึงเธอ...ที่อุณหภูมิความรัก "คงที่" (แม้เธออาจจะคิดลบ)

..

ณ ตอนนี้ฉันเองก็ยังคิดว่าตัวเองก็ไม่แข็งแรงพอ

ยังรุ้ว่าใจเราเองก็ยังไม่พร้อมที่จะเผชิญอะไรหลายๆอย่าง

หลายๆครั้งที่ฉันเข้าไปอ่านบล็อคของเพื่อนบ้าน  ฉันเองก็ยังร้องไห้ในความเป็นไปที่เกิดขึ้น

และหลายครั้ง  ฉันก็ยังยิ้มตามไปกับเจ้าของบล๊อคที่ดูมีความสุข

ฉันเองก็ยังหวังว่า..คนอื่นๆก็คงจะยังยิ้มได้เช่นนั้นเหมือนกัน...

.....

ปล. วันนี้อากาศขมุกขมัว รอบตัวดูซึม ๆ ทึม ๆ เรื่อยเฉื่อย หยุดนิ่ง
แต่แปลก…หัวใจฉันตอนนี้…กลับแข็งแรงที่สุด... 

เพราะ แม่ โทรมาทั้งวันเลย   คิดถึงแม่จัง..

แล้วก็เพราะ ใครบางคนที่ห่วงใยมาเสมอ ฝากข้อความไฮไฟล์ซะมากมาย ขอบใจมากๆน่ะ (ไม่รุ้จะได้อ่านมั๊ย)

อยากจะบอกำเธอว่า....ตั้ง แต่ ที่ ฉัน พบ เธอ ก็ เจอ แต่ สิ่ง ดี งาม...