ความรู้สึกบางเบา....เหมือนไรฝุ่น

วันนี้ว่างๆ  นั่งออนเอ็มเล่น ก็เจอเพื่อนคนนึง

ปกติไม่ค่อยได้ทัก ได้คุยกันเท่าไหร่  แต่สองวันมานี้เห็นสถานะเอ็มเค้าเศร้ามากเลย

( ไม่รุ้ว่าน้ำตา  กับลมหายใจอย่างไหนมันจะหมดก่อนกัน)

เลยลองเข้าไปทักทาย พูดคุยกันไปเรือย..ได้ความว่าเค้าอกหัก เราเองก็ปลอบใจ ให้กำลังใจเท่าที่จะนึก  จะพิมพ์ออกไปได้  โดนไม่กระทบจิตใจเค้า..

คำที่ได้กลับมาคือ  เทอไม่ใช่คนอกหักนี่ เทอจะไปรุ้อะไร  คนแบบเทอก็เป็นที่รักของคนโน้นคนนี้  ยิ้มได้ตลอดเวลา  เคยรุ้จักหรอกคำว่า โดนทิ้ง

ที่แรกก็เหมือนจะโกรธนะ ที่ความหวังดี กลายเป็นแบบนี้  แต่คิดอีกที  ไม่ใช่เรื่องทีจะโกรธเลย  คนเรากำลังตกหลุมชีวิต  คนกำลังเคว้้งคว้าง สับสน  

 พอคุยกับเค้า ก็สะกิดนึกถึงตัวเองเมื่อก่อนขึ้นมาทันทีเลย  สงสาร เห็นใจ กับความเจ็บปวดที่คนคนนึงได้รับ จากการทุ่มความรักที่ไม่เ่ท่ากัน

 ฉันเองก็เคยตกอยู่ในสภาพที่เรียกว่าอกหัก..เหมือนใครหลายๆคน

*เคยนั่งมองรูปภาพเก่าๆของเรา..แล้วร้องไห้

*เคยเอาตุ๊กตาทุกตัวที่เค้าเคยซื้อให้เกอดและร้องไห้อยู่คนเดียว

*เคยอ่านเมล์เก่า  เม้นเก่าๆที่เค้าให้วนซ้ำอยุ่อย่างนั้น

*เคยเอาตั๋วหนัง ตั๋วรถเมล์ มาเคลือบเก็บไว้ซะอย่างดิบดี

*เคยนั่งรอโทรศัพท์จากเค้า..ทั้งๆที่รู้ว่าเค้าก็คงไม่โทรมา

*และที่แย่กว่านั้น..ฉันเคยทนไม่ได้จนต้องเป็นฝ่ายโทรไปหาเค้าเอง

*เคยลดคุณค่าของตัวเองขนาดที่ร้องไห้ต่อหน้าเค้า  ยอมให้เค้ากลับเข้ามาในชีวิต ทั้งๆที่เจ็บจากครั้งเก่ามามกมาย

*ไม่นะ..นั่นยังไม่พอ..ฉันเคยขนาดร้องไห้ฟุมฟายกรีดข้อมือทำร้ายตัวเองโดยที่เค้าไม่รุ้ซักนิด

แต่สิ่งที่ได้กลับมา คือ เค้าไม่รับรุ้  ไม่ได้สนใจ ไม่รุ้แม้กระทั้งเราเป็นอะไร เราร้องมากแค่ไหน 

....วันนั้นฉันทำได้แค่ร้องไห้...และที่เลวร้ายกว่านั้น....

เค้าคนที่ฉันกล้าตะโกนบอกคนทั้งโลกว่ารักเค้าสุดหัวใจ....

เค้าไม่แม้แต่จะเหลียวแล...หันหลังกลับมามอง...ฉันคนนี้สักนิดเลย

เท่าที่ฉันทำได้ตอนนั้น..ก็แค่...

...ร้อง...ร้อง...ร้อง...ร้อง...และร้อง...ผ่านวินาที...เป็นนาที...ผ่านนาทีเป็นชั่วโมง...

...ผ่านชั่วโมงเป็นวัน...ผ่านวันเป็นอาทิตย์...ผ่านอาทิตย์เป็นเดือน..

...ในระหว่างนั้น..ฉันรู้ว่ามันทรมาน...มากถึงมากที่สุด

หลายๆคนบอกว่า..ฟ้าหลังฝนยอมสวยงามกว่าเสมอ..และมันก็เกิดขึ้นกับฉันจริงๆ
เพราะในที่สุดน้ำตาหยดสุดท้ายของฉันก็มาถึง…

หลังจากฉันปาดน้ำตาหยดนั้น..ฉันก็ได้เห็นอะไรๆชัดขึ้น

ฉันเริ่มคิดได้ว่า...

ทำไมฉันจะต้องไปเสียน้ำตามากมาย ให้กับคนที่เค้า—ไม่รักไม่สนใจเราแล้ว---

ทำไมต้องยอมทิ้งทุกสิ่งอย่างทั้งเวลา ทั้งสุขภาพ รวมไปถึงความสุขของตัวเอง...

เพื่อใครก็ไม่รุ้ที่เกิด...ก็ไม่ได้เกิดมาด้วยกัน...

ต่อให้เค้าเป็นคนที่เรารักที่สุด..คนที่เคยดีที่สุด

แต่ที่สุดก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นทั้งหมดนี่นา เพราะก่อนหน้านี้เราก็ใช้ชีวิตอยุ่มาได้

ถึงแม้ว่าจะเหงาบ้าง...แต่เราก็เคยมีความสุขกับมัน

สิ่งที่ทำให้เรามีชีวิตอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่เศษความรักจากเค้าสักหน่อย

 แต่ถ้าคิดให้ดีเราจะรู้ว่า..

เรามีชีวิตอยู่มาได้จนถึงทุกวันนี้..นั่นเพราะ..ความรักจากที่บ้านเราต่างหาก..

พ่อ..คนที่คอยหาเงินมาให้เราใช้จ่ายอย่างสุขสบายจนถึงทุกวันนี้..

แม่..คนที่คอยทำอาหารอร่อยๆให้เรากินตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้.

เพราะพวกเค้าไม่ใช่เหรอ...เราถึงยังมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้

เพราะ พวกเค้าไม่ใช่หรอ..เราถึงมีที่พัก .มีผ้าห่มอุ่นๆ...มี เสื้อผ้าสวยๆ..มีรถขับ..มีเงินใช้จ่ายอย่างสบายจนหลายๆครั้งเข้าข่ายสุรุ่ย สุร่าย...และรวมไปถึงมีการศึกษาดีดี..

.

...ทั้งที่ตัวเองพ่อกับแม่ก็ไม่ได้มีการศึกษาสูงอะไรเลย...
แต่พ่อกับแม่ยอมเหนื่อย เสียเหงื่อ เสียแรง..เพื่อทำงานหาเงิน

เพียงเพื่อหวังจะให้เราได้ได้อยู่อย่างสุขสบาย..ได้มีการศึกษาที่สูงที่สุด...เพื่อตัวของเราเอง
รักจากพวกเค้าต่างหากที่เราควรจะจดจำใส่ใจ

พวกเค้าต่างหากที่ควรค่ากะคำว่า”รัก” และ “การทุ่มเท” ของฉัน
แล้วฉันจะร้องไห้ฟูมฟายเสียใจ  เสียเวลา..
เสียสุขภาพ..ที่พ่อกะแม่เราอุตส่าห์ฟูมฟักมาจนโต..
..ไปกับคนที่เค้าไม่ได้รักเราแล้วไปทำไม..

เอาเข้าจริงๆ..รักที่เค้าเคยมีให้ถ้ามาเทียบกับพ่อแม่ของเราแล้ว
มันก็แค่ “เศษเสี้ยว” เท่านั้นเอง..
แล้วเราจะยังพยายามไปสนใจ ไปทำอะไรเพื่อเค้าอีกทำไม...

หลังจากที่ฉันคิดได้อย่างนั้น..

เวลาที่ฉันเกิดนึกถึงคนนั้น..

ฉันก็จะหันไปกอดแม่จ๋าของฉันเสมอ...
และวินาทีนั้น..เชื่อฉันเถอะว่า..มันอบอุ่นกว่าตอนกอดขาอ้อนวอนขอความรักจากคนที่เค้าไม่รักเราจริงคนนั้น...ตั้งเยอะ

เห็นไหมชะตาที่น่าเศร้าของเราก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่เลย

แต่วันนี้..หลังจากผ่านเรื่องร้ายๆเหล่านั้นมาได้

ฉันเองก็เคยลดคุณค่าของตัวเอง..ด้วยการร้องไห้อ้อนวอนขอร้องให้เค้ากลับมาหา
..แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความว่างเปล่าจากเค้า..จะมีก็แค่เศษสายตาของความสงสารเท่านั้น

ฉันเองก็เคยร้องไห้อยู่เป็นวันๆ..เป็นเดือนๆ..

แต่มันจะมีประโยชน์อะไร  หากน้ำตาที่เสียไป  ไม่ได้อะไรกลับมาเลยนอกจากความสงสาร

สู้รอยยิ้มที่ส่งไปให้ใครต่อใครก็ไม่ได้  ได้กลับมาทั้งมิตรภาพ  ได้กลับมาทั้งรอยยิ้ม  ได้สิ่งดีดีตามมามากมาย ..